Life is life

يك بازي

سلام دوستان

نمي دونم چه جوري شروع كنم، پسر كاتاتونيك اسمش رو گذاشته دفترچه عقايد.

فقط بگم كه اين اولين بازي ايه كه من توي وب بهش دعوت شدم و اينجوريه كه  در مورد كلمات يا تعدادي از اونها نظرتون رو بيان مي كنيد.

من دلم مي خواد امتحانش كنم: 

خدا :خيلي دور، خيلي خيلي نزديك

تولد: يك فرصت، يك تجربه،يك بهونه براي ادامه زندگي

سلام : اولين سين هفت سين آشنايي

زندگی :زندگي حس غريبي ست كه يك مرغ مهاجر دارد.

زمان : نخريدند، تمام شد.

جاده : به نظرم بخشنده تر از درخت است.راه را بلد است و فقط به خاطر اين هرگز به مقصد نمي رسد كه ما راه را گم نكنيم.  

تلاش : بارها تجربه كردم كه هر تلاش منظمي پاداشي مضاعف دارد.

محبت :عجيب دلهاي شكسته و خسته و دربسته را تسخير مي كند اين اكسير . 

حکايت :دوستش دارم، خصوصا اگر از مثنوي مولانا باشد.

ديروز : دي كه گذشت هيچ ازو ياد مكن.

تنهايی : فرصتي براي راز و نياز با معبودي عزيز و بي همتا، به زبان مادري، با حرفهاي ناگفتني

شکايت : از دست عزيزان چه بگويم، گله اي نيست ور هم گله اي است، دگر حوصله اي نيست

کجا...؟ :به كجا مي روم آخر ننمايي وطنم

طلوع : آفتاب مهرباني سايه تو بر سر من

جادو : هري پاتر و جام آتش. هري پاتر، پريسلي ها و البته خانم جي.كي.رولينگ 

آب : و من الماء كل شيء حي

ستاره : ستاره سرخ من، امشب روي پشت بوم مي خوابيم.ابرا رو كناربزن و يك چشمك هممون رو مهمون كن.

هيچ وقت... : هيچ وقت به عقب برنمي گرديم مگر در خيال، محال من.

انتظار :گل هميشه بهارم خدا كند كه بيايي

دلهره : كي مي دونه چي پيش مياد منو مي خواد يا نمي خواد

اعتقاد : به هزار نام مقدس مي خوانمت و هزار گونه مي پرستمت يا ارحم الراحمين من

حرفهای... : حرفهاي دلم براي نگفتنست، ناگفته هايم را بشنو.

دچار : دچار يعني عاشق

با هم : بيا تا گل برافشانيم و مي در ساغر اندازيم فلك را سقف بشكافيم و طرحي نو در اندازيم

چه طوری...؟ :چه طوري شاديهامون را با ديگران و درد هاشون رو با همه عالم قسمت كنيم.

تاسف : گناه نابخشودني كردم سال 84 كه خدا هم اگه منو ببخشه، تاسف بي پايان رهام نمي كنه.

غم : نمي دونم؟؟

چه وقت...؟ : مي نشيني تا از خودمان حرف بزنيم؟ از ما، از آرزوهاي ما، از دخترها، از آينده.گوش مي كني؟؟!!!

چرا...؟ : چرا دوست داشتن گناهه ؟

يه رنگ بگو : عسلي عميق چشمهاي بابا كه بعد عمل گم شد.چقدر دلتنگش بودم و بعد تولد شميم دوباره پيداش كردم.

بدون ... هرگز : خدا

غروب : زيبا ترين غروبي كه ديدم،يك روز بهاري كنار زاينده رود بود.خورشيدي كه موج زنان به دل آب زاينده فرو مي رفت و در تمام ذرات آب منتشر مي شد.

پشت ديوار...! : پشت ديوار باغ عمه طوبي خانم خدابيامرزه با اون قد بلند وعصاي گره گره و شكلات هايي كه مزه شون هنوز زير زبونمه.

عشق : اگر با ديگرانش بود ميلي چرا جام مرا بشكست لي لي

او : مردي مي آيد ز خورشيد

فردا : فردا كه پيشگاه حقيقت شود پديد  شرمنده رهروي كه عمل بر مجاز كرد

يه گل : گل نرگس، گل مريم، گل ياس

هميشه : گوشه اي از قلبم را براي هميشه به تو هديه دادم، محال من

يه حرف قشنگ : خانواده خوشبخت 

يه بيت شعر : ناگهان چه زود دير مي شود.

انتها : خداكند كه به انتها با هم برسيم، گر چه تو سپيدي و من سياه

مرگ : تولدي دوباره، آغازي ديگرگون

خداحافظ : خداحافظ كودكي كوتاه من ، خداحافظ خواب خوب نيمه كاره

شروع : روز تازه، ماه تازه، سال تازه

شادی : بايد در دل جستش، نه در پيرامون

دريا : يك نفر در آب دارد مي سپارد جان

پول : لازم است ديگر  

تحصيل : درسهاي بزرگ زندگيم رو از دخترهام گرفتم و واحد آدم شناسي رو تو شركت وكارخونه پاس كردم.  

دختر : گندم گل گندم اي خدا دختر مال مردم اي خدا

جوان : تحصيل كرده، عاشق، بيكار

آتش : اول قرار نبود كه بسوزند عاشقان آتش به جان شمع فتد، كين بنا نهاد

پسر : ملغمه غريبي از عشق و منطق. از غرور و نياز و عدم ابراز. گريه كه مي كند تازه مي فهمي كه او هم عاشق است.

اوج : يك جايي ميانه راه موفقيت

برف :فردا همه جا تعطيل است مگر بازار آدم برفي ها .هورررررررررررررررررا

قله :  نقطه، سر خط

خاطره : نمايشگاه الكامپ، پارك ساعي، دربند، سفر شيراز

مرهم تنهائيت :خدايي كه در اين نزديكيست.

بدترين صفت : عزت نفس نداشتن

انسان : : انسان خداي ترسانست.

ترس:

شعله : خدا نكند و خدا نكند و خدا نكند كه به جان خانه اي، آشيانه اي يا دلي بيفتد.

دوستان همراه از اينكه حوصله كرديد و نوشته هايم را خوانديد ممنونم .

بالاخره من برگشتم

سلام دوستان عزيز

چقدر طولاني شد غيبتم از صحنه وب و وبلاگ نويسي.

خوب چه كنم مهمانهايم حسابي قدمشان سبك بود.

تا رفتند يكي را پا گشا كرديم، آن ديگري از سفر خارجه آمد و ... بگذريم.

بگذريم كه مثنوي هفتاد من كاغذ مي شود.

من هم كه از اولش مشخص بود كدبانو بشو نيستم.

يك نوزاد نارس هفت ماه و نيمه، كه 10 روز توي انكوباتور بيمارستان البرز نگهداري شده تا تازه اندكي شبيه فرزند آدم شود كه خوب حسابي معلوم الحالست ديگر.

اگر 1 ماه و 25-20 روز ناقابل ديگر مثل بچه آدم سرم را مي انداختم پايين و از وان گرم و راحت و زندگي بي پوشك و قنداقم لذت وافر مي بردم و خدا را شاكر بودم، باز شايد اميدي بود. شايد!!!!!!!!!!!!

دردسرتان ندهم.

اين دو روز آخر را استعلاجي گرفته بودم و فقط رفتم كافه جويبار پي نوشيدن يك جرعه قهوه تلخ حقيقت.

از آن قهوه هاي تلخي كه هيچ شير و شكري نمي تواند ملايم و شيرينش كند.جاي همه دوستان خالي.

خوب خاله بازي تمام شد و من برگشتم.

مي خواهم قبل از هر چيز بيايم به همه كساني كه دوستشان دارم سر بزنم ويك دل سير نوشته هايشان را بخوانم.

به عبارت ديگر طباخي آزاده بانو تا اطلاع ثانوي تعطيل مي باشد.

پ.ن:مهمانپذير خانه داير است، فقط طباخي به جهت تجديد قواي خانم خانه تعطيل مي باشد كه آنهم با توجه به همسايگي دومينو (كه همه جور خوردني دارد، حتي انواع دسر) مي بينيد كه مشكلي نيست.

من برمي گردم

تنها چيزي كه در اين دنيا ارزش دزديدن دارد:

دوستان

نامه اي به خداي مهربان

سلام خداي عزيزم

خداي تمام لحظات دلتنگي وبي كسي من

خداي سادگي ها وشيطنت ها و ندانم كاري هاي كودكي

خداي شيفتگي ها و آشفتگي هاي جواني

خداي سرگرداني ها و سرگراني هاي زندگي مشترك

و خداي لحظه هاي ناب و ناياب مادري دوستت دارم.

مي دانم

دلم به بوی تو آغشته است

سپیده دمان

کلمات سر گردان بر می خیزند

و خواب آلوده دهان مرا می جویند تا از تو سخن بگویم

کجای جهان رفته ای

نشان قدم هایت چون پرندگان همه سویی ریخته است

باز نمی گردی می دانم

و شعر چون گنجشک بخار آلودی بر بام زمستان

به پاره یخی بدل خواهد شد

تنهايي

هديه اي از يك دوست

نسيم

كودكي

اي دريغ از ما اگر كامي نگيريم از بهار

من ورودي 73 بودم.

يك دانشكده سرسبز وبي نظير و چشمهاي كويري من كه مي خواست تمام اون سرسبزي رو مثل يه ماهي به گل نشسته يه نفس ببلعه.

باغ بوتاني، دهها هزار گونه زيبا وبي نظير از گلها و درختهايي كه هرگز اسمشون هم به گوشم نخورده بود، چه برسه به اينكه از نزديك ببينمشون و نوازششون كنم. اون همه گلخونه با باغبونهاي با حوصله و مهربون و حسن يوسف هاي آفتاب خورده و سرحال.

از در دانشكده كه پاتو مي ذاشتي تو، گل بود و درخت وديوارسبزشمشاد .

تازه بهاركه مي شد بنفشه هاي رنگ رنگ هم به اين همه زيبايي اضافه مي شدن.آبشار هاي اقاقيا از سر هر ديوار سرريز مي كردن و عطر اقاقي بود سوار بر نسيم دلكش بهاري كه تموم شهر رو پر مي كرد.

اون موقع بود كه بي تاب مي شدم، دلم مي خواست همراه سهراب

"بروم تا سركوه  بدوم تا ته دشت" 

دست من نبود وشايد حتي دل من هم نبود. كسي بود، چيزي بود، ناشناخته اي در دروني ترين نقطه درون من .

كودكي، جوانه اي،ريشه اي، عشقه اي شايد كه لبخند بنفشه ها يا باد بهار يا عطر اقاقي ها يا چه مي دانم زمزمه اغواگر مسيل پشت خوابگاه از خواب زمستاني بيدار كرده بود.

مشت مي كوبيد، چنگ مي زد، رگه هاي وجودم را مي شكافت،آنقدر قلبم را مي فشرد كه احساس خفگي مي كردم و مي ترسيدم.

مي ترسيدم براي رهاييش وجود مرا بشكافد و براي هميشه برود.

واي برمن و آنهمه جنون وجواني بي مجنون كه مرا تا اواسط ارديبهشت سرگشته مي كرد و  گمگشته وپس از آن باز درس بود و درس بود و امتحان.

تحصيل بزرگترين فراغت من بود.

كاش هيچ وقت فارغ التحصيل نمي شدم.كاش هيچ وقت به زندان سكندر بر نمي گشتم .اي كاش!

از وقتي به اصطلاح  فارغ التحصيل شدم و به هزاران گرفتاري ديگه مبتلا، ناشناس آشناي منهم مثل من بهار و پاييز براش علي السويه شده، ديگه عطر اقاقي هاي خونه همسايه هم بيدارش نمي كنه.بنفشه هاي خندون توي پارك به وجدش نميارن.پنجره رو رو به نسيم مي بنده، مبادا بيادو خونه دلشو خونه تكوني بكنه.

خلاصه از دست رفتس .

كاشكي اون زمان كه هنوز دير نشده بود و رمقي داشت رهاش كرده بودم.     

اشك مهتاب

آب آيينه عشق گذران است

 توكه امروز نگاهت به نگاهي نگرانست

 باش فردا كه دلت  با دگرانست 

دوست

32 ساله شدم.

به بهانه بهار

عشق هايي كز پي رنگي بود

ميروي

سلام