حرف هايم براي نگفتن

shaboshabnam — Mon, 16 Mar 2009 14:14:18 GMT

عشق مي ورزم واميدكه اين فن شريف
چو هنر هاي دگر موجب حرمان نشود

دلتنگي هاي يك زن

shaboshabnam — Sun, 11 May 2008 14:33:18 GMT

پرده ها را كنار مي زنم .

اثري از آفتاب جان بخش ارديبهشت نيست.

خداوندا باز هم آسمان خاكستري، باز هم باد.

نكند باد ببرد لباسهايي را كه تازه پهن كرده ام،. مي دوم توي تراس.

تند تند شروع مي كنم به جمع كردن لباسهاي مرطوب از روي بند فلزي .

كوچكترها را كه بيشتر نگرانشان هستم اول برمي دارم، جوراب هاي صورتي و بنفش دخترها، ركابي هاي سفيدشان،كيف آبي كوچك شميم و بعد روبالشي ها.

در را به روي باد ستيزه جو مي بندم. با دلخوري پرده ها را مي كشم.

شميم مي دود چراغهاي كم مصرف هال را روشن مي كند و جيغ دخترها از خوشحالي بلند مي شود.

لباسها را بي حوصله روي شوفاژ پخش مي كنم.

بابا راست مي گويد ارديبهشت ماست كه اردي جهنمست.

گاز كنار پنجره نورگير است.

با عجله فلفل دلمه اي ها را خرد مي كنم. قارچ ها را هم و همزمان پيازها را سرخ مي كنم.

چقدر ظرف نشسته، تا توپولوها خداحافظي نكرده اند،كار غذا را تمام كنم ديگر.

تكيه مي دهم به پنجره، نفسي تازه كنم.

شلپ، ..... شلپ

آب از كجا ؟

چقدر وقت گذاشته ام براي تميز كردن اين شيشه ها. خداااااااا !

باران !؟

باران ! باران !

خداي مهربان من هزار هزار مرتبه شكرت.

نمي دانم چطور شعله را خاموش مي كنم، لباس رو به بچه ها مي پوشانم، آماده مي شويم و ميرسيم روي پشت بام.

عجيب سنگين شده اين دخترك 1 سال و 8 ماهه !

هنوز نفسم سرجايش نيامده. باد سرد، بوي باران و قطرات در راه مانده را نفس زنان مي بلعم .

شميم دستهاي كوچكش را باز كرده، ميدود، مي چرخد، مي خندد، دختر كوچكتر مات و مبهوت قطراتي را كه بي خيال از ميان انگشتان تپلش فرار مي كنند و بي توجه به تقلاي او روي پشت بام بالا و پايين مي پرند تماشا مي كند .

ديوارهاي پشت بام بلند است، نه به اندازه ديوارهاي فاصله، آنقدر هست كه چند دقيقه اي نگران دخترها نباشم.

ميروم كنار ديوار و كوچه يك طرفه آشنا را كه به آن خيابان يك طرفه دور منتهي مي شود، تماشا مي كنم. خانه هاي ويلايي روبرو با باغچه هايي بزرگ، مجتمع عظيم اداري-تجاري همين بغل كه نصف آدمهايش از پنجره ها براي باور باران سرك كشيده اند و تمامي ساختمانهاي نيمه كاره اطراف را.

صداي سمفوني باران مي آيد همراه با كمي هوهوي باد و هياهوي مبهم آدمهاي آن پايين.

دخترها دارند بين كولرها دالي بازي مي كنند.شميم كه بزرگتر است زودتر مي رسد. سك سك .

اين جيغ ها، اين بازي ها مرا مي برند به كودكي.

به بازي قايم باشك توي حياط بزرگ خانه قديمي، گرگم به هوا، آب دادن باغچه، چيدن انارهاي شيرين و ملس، بالا رفتن از داربست چوبي ريش باباها، آسمان پرستاره تابستانهاي آن شهر كوچك .

دوچرخه سواري هاي دم غروب، بستني هاي قيفي حيدر بابا، پارك كوه سنگي

سيب زميني هايي كه زير خاك مي كرديم، عمو پولدار، گلهاي رز پاي ايوان خانه شما...

دلتنگ مي شوم و عجيب است كه دل من براي تو بيشتر از تمام كودكيم تنگ مي شود.

Life is life

shaboshabnam — Tue, 06 May 2008 10:23:18 GMT

Have a wonderful Life with infinite happiness, love and peace.
May all your dreams come true.
--------------------------------------------------------
Life is an opportunity, benefit from it.
Life is beauty, admire it.
Life is bliss, taste it.
Life is a dream, realize it.
Life is a challenge, meet it.
Life is a duty, complete it.
Life is a game, play it.
Life is a promise, fulfill it.
Life is sorrow, overcome it.
Life is a song, sing it.
Life is a struggle, accept it.
Life is a tragedy, confront it.
Life is an adventure, dare it.
Life is luck, make it.
Life is too precious, do not destroy it.
Life is life, fight for it.

Mother Teresa

يك بازي

shaboshabnam — Tue, 29 Apr 2008 13:20:18 GMT

سلام دوستان

نمي دونم چه جوري شروع كنم، پسر كاتاتونيك اسمش رو گذاشته دفترچه عقايد.

فقط بگم كه اين اولين بازي ايه كه من توي وب بهش دعوت شدم و اينجوريه كه در مورد كلمات يا تعدادي از اونها نظرتون رو بيان مي كنيد.

من دلم مي خواد امتحانش كنم:

خدا :خيلي دور، خيلي خيلي نزديك

تولد: يك فرصت، يك تجربه،يك بهونه براي ادامه زندگي

سلام : اولين سين هفت سين آشنايي

زندگی :زندگي حس غريبي ست كه يك مرغ مهاجر دارد.

زمان : نخريدند، تمام شد.

جاده : به نظرم بخشنده تر از درخت است.راه را بلد است و فقط به خاطر اين هرگز به مقصد نمي رسد كه ما راه را گم نكنيم.

تلاش : بارها تجربه كردم كه هر تلاش منظمي پاداشي مضاعف دارد.

محبت :عجيب دلهاي شكسته و خسته و دربسته را تسخير مي كند اين اكسير .

حکايت :دوستش دارم، خصوصا اگر از مثنوي مولانا باشد.

ديروز : دي كه گذشت هيچ ازو ياد مكن.

تنهايی : فرصتي براي راز و نياز با معبودي عزيز و بي همتا، به زبان مادري، با حرفهاي ناگفتني

شکايت : از دست عزيزان چه بگويم، گله اي نيست ور هم گله اي است، دگر حوصله اي نيست

کجا...؟ :به كجا مي روم آخر ننمايي وطنم

طلوع : آفتاب مهرباني سايه تو بر سر من

جادو : هري پاتر و جام آتش. هري پاتر، پريسلي ها و البته خانم جي.كي.رولينگ

آب : و من الماء كل شيء حي

ستاره : ستاره سرخ من، امشب روي پشت بوم مي خوابيم.ابرا رو كناربزن و يك چشمك هممون رو مهمون كن.

هيچ وقت... : هيچ وقت به عقب برنمي گرديم مگر در خيال، محال من.

انتظار :گل هميشه بهارم خدا كند كه بيايي

دلهره : كي مي دونه چي پيش مياد منو مي خواد يا نمي خواد

اعتقاد : به هزار نام مقدس مي خوانمت و هزار گونه مي پرستمت يا ارحم الراحمين من

حرفهای... : حرفهاي دلم براي نگفتنست، ناگفته هايم را بشنو.

دچار : دچار يعني عاشق

با هم : بيا تا گل برافشانيم و مي در ساغر اندازيم فلك را سقف بشكافيم و طرحي نو در اندازيم

چه طوری...؟ :چه طوري شاديهامون را با ديگران و درد هاشون رو با همه عالم قسمت كنيم.

تاسف : گناه نابخشودني كردم سال 84 كه خدا هم اگه منو ببخشه، تاسف بي پايان رهام نمي كنه.

غم : نمي دونم؟؟

چه وقت...؟ : مي نشيني تا از خودمان حرف بزنيم؟ از ما، از آرزوهاي ما، از دخترها، از آينده.گوش مي كني؟؟!!!

چرا...؟ : چرا دوست داشتن گناهه ؟

يه رنگ بگو : عسلي عميق چشمهاي بابا كه بعد عمل گم شد.چقدر دلتنگش بودم و بعد تولد شميم دوباره پيداش كردم.

بدون ... هرگز : خدا

غروب : زيبا ترين غروبي كه ديدم،يك روز بهاري كنار زاينده رود بود.خورشيدي كه موج زنان به دل آب زاينده فرو مي رفت و در تمام ذرات آب منتشر مي شد.

پشت ديوار...! : پشت ديوار باغ عمه طوبي خانم خدابيامرزه با اون قد بلند وعصاي گره گره و شكلات هايي كه مزه شون هنوز زير زبونمه.

عشق : اگر با ديگرانش بود ميلي چرا جام مرا بشكست لي لي

او : مردي مي آيد ز خورشيد

فردا : فردا كه پيشگاه حقيقت شود پديد شرمنده رهروي كه عمل بر مجاز كرد

يه گل : گل نرگس، گل مريم، گل ياس

هميشه : گوشه اي از قلبم را براي هميشه به تو هديه دادم، محال من

يه حرف قشنگ : خانواده خوشبخت

يه بيت شعر : ناگهان چه زود دير مي شود.

انتها : خداكند كه به انتها با هم برسيم، گر چه تو سپيدي و من سياه

مرگ : تولدي دوباره، آغازي ديگرگون

خداحافظ : خداحافظ كودكي كوتاه من ، خداحافظ خواب خوب نيمه كاره

شروع : روز تازه، ماه تازه، سال تازه

شادی : بايد در دل جستش، نه در پيرامون

دريا : يك نفر در آب دارد مي سپارد جان

پول : لازم است ديگر

تحصيل : درسهاي بزرگ زندگيم رو از دخترهام گرفتم و واحد آدم شناسي رو تو شركت وكارخونه پاس كردم.

دختر : گندم گل گندم اي خدا دختر مال مردم اي خدا

جوان : تحصيل كرده، عاشق، بيكار

آتش : اول قرار نبود كه بسوزند عاشقان آتش به جان شمع فتد، كين بنا نهاد

پسر : ملغمه غريبي از عشق و منطق. از غرور و نياز و عدم ابراز. گريه كه مي كند تازه مي فهمي كه او هم عاشق است.

اوج : يك جايي ميانه راه موفقيت

برف :فردا همه جا تعطيل است مگر بازار آدم برفي ها .هورررررررررررررررررا

قله : نقطه، سر خط

خاطره : نمايشگاه الكامپ، پارك ساعي، دربند، سفر شيراز

مرهم تنهائيت :خدايي كه در اين نزديكيست.

بدترين صفت : عزت نفس نداشتن

انسان : : انسان خداي ترسانست.

ترس:

شعله : خدا نكند و خدا نكند و خدا نكند كه به جان خانه اي، آشيانه اي يا دلي بيفتد.

دوستان همراه از اينكه حوصله كرديد و نوشته هايم را خوانديد ممنونم .

من از اين بازي خيلي لذت بردم و به همين خاطر تك تكتان را صميمانه به اين بازي زيبا دعوت مي كنم

بالاخره من برگشتم

shaboshabnam — Mon, 28 Apr 2008 07:47:18 GMT

سلام دوستان عزيز

چقدر طولاني شد غيبتم از صحنه وب و وبلاگ نويسي.

خوب چه كنم مهمانهايم حسابي قدمشان سبك بود.

تا رفتند يكي را پا گشا كرديم، آن ديگري از سفر خارجه آمد و ... بگذريم.

بگذريم كه مثنوي هفتاد من كاغذ مي شود.

من هم كه از اولش مشخص بود كدبانو بشو نيستم.

يك نوزاد نارس هفت ماه و نيمه، كه 10 روز توي انكوباتور بيمارستان البرز نگهداري شده تا تازه اندكي شبيه فرزند آدم شود كه خوب حسابي معلوم الحالست ديگر.

اگر 1 ماه و 25-20 روز ناقابل ديگر مثل بچه آدم سرم را مي انداختم پايين و از وان گرم و راحت و زندگي بي پوشك و قنداقم لذت وافر مي بردم و خدا را شاكر بودم، باز شايد اميدي بود. شايد!!!!!!!!!!!!

دردسرتان ندهم.

اين دو روز آخر را استعلاجي گرفته بودم و فقط رفتم كافه جويبار پي نوشيدن يك جرعه قهوه تلخ حقيقت.

از آن قهوه هاي تلخي كه هيچ شير و شكري نمي تواند ملايم و شيرينش كند.جاي همه دوستان خالي.

خوب خاله بازي تمام شد و من برگشتم.

مي خواهم قبل از هر چيز بيايم به همه كساني كه دوستشان دارم سر بزنم ويك دل سير نوشته هايشان را بخوانم.

به عبارت ديگر طباخي آزاده بانو تا اطلاع ثانوي تعطيل مي باشد.

پ.ن:مهمانپذير خانه داير است، فقط طباخي به جهت تجديد قواي خانم خانه تعطيل مي باشد كه آنهم با توجه به همسايگي دومينو (كه همه جور خوردني دارد، حتي انواع دسر) مي بينيد كه مشكلي نيست.

قدم تمامي دوستان و آشنايان سر چشم.

من برمي گردم

shaboshabnam — Fri, 18 Apr 2008 07:59:18 GMT

دوستان سلام
روز قشنگ بهاريتان بخير.
خانم خانه دار بودن هم براي خودش مشغله اي تمام وقت است.نمي دانم بگويم بي مزد و مواجب است يا افتخاري، در هر صورت هم وقت مي خواهد و هم هنر.
با دو تا وروجك شيطان من كه ديگر ......... بماند.

يادش بخير روزهاي دانشجويي و حتي شبهاي امتحان، آدم تكليفش با خودش روشن بود.
يادش بخير روز هاي كارخانه و شركت كه آنهم عالمي داشت براي خودش.
حالا اين منم زني ...كه حسابي از كار و زندگي افتاده و بدتر از آن كلي مهمان شهرستان دارد آخر هفته.
پيش به سوي خريد و خانه تكاني و پخت و پز.
خريد سبزي پلويي و سبزي قورمه كه به دليل وب زدگي ذخاير مباداي آنهم ته كشيده است.
شستن مجدد تمام ملافه ها و روبالشي ها.
بهم زدن دكور اتاق بچه ها به دليل كمبود جا.
تهيه ليست بلندبالاي كارها و تميز كاري ها و گرفتن يك عالمه رختخواب از مامانم اينا.
تا اينجايش را داشته باشيد كه من ديگر بايد بروم.
خواهر شوهر هايم مي آيند با همسر و بچه.

اما برمي گردم.
شايد وقتي ديگر.........
به اميد ديدار و خدا نگهدار.
مامان آزاده تنبل مثلا خانه دار

تنها چيزي كه در اين دنيا ارزش دزديدن دارد:

shaboshabnam — Wed, 16 Apr 2008 17:33:18 GMT

بوسه اي از صورت معصوم و مهربان كودكي كه در خواب بهشت را مي بيند.

دوستان

shaboshabnam — Wed, 16 Apr 2008 17:18:18 GMT

دوستانتان را از روي ماهيت دروني شان انتخاب كنيد و جورابهايتان را از روي رنگشان.
همانقدر كه انتخاب جوراب از روي شخصيتش بي معناست، انتخاب دوست از روي رنگ چهره او غير قابل درك است.

نامه اي به خداي مهربان

shaboshabnam — Tue, 15 Apr 2008 10:28:18 GMT

سلام خداي عزيزم

خداي تمام لحظات دلتنگي وبي كسي من

خداي سادگي ها وشيطنت ها و ندانم كاري هاي كودكي

خداي شيفتگي ها و آشفتگي هاي جواني

خداي سرگرداني ها و سرگراني هاي زندگي مشترك

و خداي لحظه هاي ناب و ناياب مادري دوستت دارم.

بيشتر از گذشته، بيشتر ازلحظه هاي نياز وبراي هميشه

مي دانم

shaboshabnam — Sun, 13 Apr 2008 12:53:18 GMT

دلم به بوی تو آغشته است

سپیده دمان

کلمات سر گردان بر می خیزند

و خواب آلوده دهان مرا می جویند تا از تو سخن بگویم

کجای جهان رفته ای

نشان قدم هایت چون پرندگان همه سویی ریخته است

باز نمی گردی می دانم

و شعر چون گنجشک بخار آلودی بر بام زمستان

به پاره یخی بدل خواهد شد

شمس لنگرودی